10 przykazań dużych mięśni

Metaforycznie (lub też nie), większość z nas traktuje trening trochę jak religię. Krótko mówiąc - poważnie. Dla innych z kolei, bardziej nawiedzonych, trening jest religią. W obu przypadkach logika wymaga ustanowienia prawa. Prawa określającego słuszną drogę treningu w kierunku uzyskania dużych, dobrze wyrzeźbionych mieśni w jak najkrótszym czasie. Przestrzegając poniższych X Przykazań znajdziesz się na słusznej ścieżce do niebiańskiej sylwetki. Jeśli jednak złamiesz przykazania, zostaniesz pochłonięty przez kortyzol, rzucony w odchłań kontuzji i będziesz cierpiał katusze z powodu mizernej masy i siły. W najlepszym przypadku pozostaniesz ignorantem , podobnie jak reszta niewiernych Harrisowi.

Kolejny 'złoty' środek

Internet i prasa są pełne bałamutnych reklam, zachwalających cudowne specyfiki na szczupłe, wysportowane ciało i zdrowie. Choć jest to bezczelna ściema, to – biorąc pod uwagę, że te reklamy nie znikają – muszą być skuteczne. Wiele wskazuje na to, że już niedługo będzie w nich więcej prawdy. Powstał lek, który zapewnia efekty, jakie do tej pory można było osiągnąć jedynie wytrwałym treningiem. Każdy, kto kiedykolwiek miał do czynienia ze sportem wie, że nie ma drogi na skróty – nie istnieją cudowne specyfiki, które byłyby w stanie zastąpić godziny ćwiczeń, zmęczenie i litry wylanego potu. Wbrew obiegowej opinii dotyczy to również różnych, nie zawsze legalnych substancji wspomagających, które nawet jeśli są stosowane, to jako uzupełnienie, a nie zamiast treningu. Jak wyglądają ci, którzy szukają szybkich efektów bez wysiłku? Najlepszym i dość zabawnym przykładem mogą być choćby ofiary syntholu – substancji, która w żaden sposób nie zwiększa siły czy wytrzymałości mięśnia, ale sprawia, że tkanka zwiększa swoją objętość. Do tej pory wszystko wydawało się oczywiste: zdrowie i siłę trzeba sobie wypracować. Być może ta odwieczna prawda już niedługo stanie się nieaktualna. Naukowiec ze Scripps Research Institute, profesor Thomas Burris bada właśnie substancję o nazwie SR9009, która – jak wskazują dotychczas uzyskane wyniki – jest w stanie zastąpić ćwiczenia. Testy SR9009 przeprowadzono na razie na laboratoryjnych myszach. Gryzonie zostały wybrane tak, by ich budowa i funkcje życiowe były odpowiednikiem tego, co spotykamy u ludzi prowadzących kanapowy tryb życia. A zatem myszy miały nie tylko słabo rozwinięte mięśnie i dużo tłuszczu, ale np. nie były zdolne do długotrwałego wysiłku. Zastosowanie SR9009 wszystko zmieniło. Substancja zwiększyła siłę mięśni, ograniczyła ilość tkanki tłuszczowej, zmniejszyła stężenie cholesterolu i poprawiła metabolizm, zwiększając zarazem ogólną wydolność organizmu. Laboratoryjne myszy, mimo braku treningu były w stanie dzięki RS9009 pokonać biegiem o 50 proc. dłuższy dystans i miały mięśnie, jakby przez cały czas eksperymentu każdego dnia intensywnie trenowały. To wszystko brzmi, jakby właśnie wynaleziono cudowną pigułkę zdrowia. Zdaniem profesora Burrisa, po potwierdzeniu skuteczności leku na ludziach, SR9009 będzie mógł być stosowany przy leczeniu wielu chorób – od cukrzycy i zaburzeń metabolizmu, po pomoc dla osób niezdolnych do ćwiczeń z powodu wad serca, chorób płuc czy unieruchomienia stawów.  Zobacz Całość

SAA oraz leki stosowane w medycynie

Metanabol

Działanie: Związek steroidowy, pochodna metylotestosteronu o działaniu anabolicznym. Środek powoduje dodatni bilans azotowy, pod warunkiem odpowiedniego zaopatrzenia organizmu w kalorie i białka, stymuluje syntezę białek i zmniejsza ich katabolizm. Wywołuje dodatni bilans wapniowy, co prowadzi do odkładania się wapnia w tkance kostnej i zwiększenia gęstości mineralnej kości, powoduje zatrzymywanie w organizmie jonów sodu, potasu, zmniejsza wydalanie z organizmu chlorków i fosforanów, zwiększa łaknienie i masę ciała, prowadzi do poprawienia stanu ogólnego.

Zastosowanie: Metanabol stosowany jest w przypadkach ujemnego bilansu azotowego: w okresach rekonwalescencji, ciężkich stanach przed i pooperacyjnych, po oparzeniach, złamaniach, zakażeniach, radioterapii, w anoreksji, chorobach wyniszczających, niedożywieniu, w zaburzeniach przyswajania białek w przebiegu chorób jelit, sprue, w przewlekłych biegunkach, w zaburzeniach syntezy białek, w chorobach wątroby, cukrzycy, w zanikach mięśni (m.in. dystrofie mięśniowe u dzieci), w odleżynach, w stanach zwiększonego zapotrzebowania na białko.

Omnadren 250

Działanie: Naturalny hormon androgenny wytwarzany przez komórki Leydiga u mezczyzn. Odgrywa zasadnicza role w pobudzaniu i utrzymaniu funkcji seksualnych mezczyzny. Pod jego wplywem nastepuje rozwój jader, pecherzyków nasiennych, moszny, gruczolu krokowego, pracia, ma wplyw na spermatogeneze oraz powstawanie drugo- i trzeciorzedowych cech plciowych, meski typ owlosienia, odpowiednie ustawienie strun glosowych, rozklad tkanki tluszczowej, utrzymanie popedu plciowego, meskie cechy psychiczne. Testosteron wykazuje dzialanie anaboliczne: zatrzymywanie w organizmie sodu, potasu, fosforu, zwiekszanie tworzenia bialek i zmniejszanie ich katabolizmu, wywoluje dodatni bilans azotowy, ma wplyw na rozrost miesni szkieletowych, zwiekszenie gestosci mineralnej kosci, jedrnosci skóry, pobudza do wzrostu w okresie dojrzewania, zwieksza liczbe erytrocytów i stezenie hemoglobiny. U zdrowych mezczyzn testosteron podawany z zewnatrz powoduje zahamowanie wydzielania LH, co wtórnie prowadzi do hamowania wydzielania endogennego testosteronu. W duzych dawkach hamuje takze wydzielanie FSH, powodujac zahamowanie spermatogenezy. U kobiet dziala antagonistycznie w stosunku do estrogenów, zmniejsza nadmierne krwawienie, bolesne obrzeki sutków przed menstruacja, hamuje wydzielanie gonadotropin z przysadki, laktacje, a takze powstawanie przerzutów w raku sutka. Testosteron podany p.o. ulega calkowitemu zmetabolizowaniu w watrobie w czasie "pierwszego przejscia", dlatego w leczeniu konieczne jest pozajelitowe stosowanie testosteronu. Domiesniowo stosowane sa estry testosteronu: heptanian, propionian, cypionian. Testosteron mozna podawac przezskórnie w postaci zelu, przez skóre wchlania sie 9-14% podanej dawki, stezenie osoczowe wzrasta powoli, osiagajac równowage przed 2. doba. Dobowe zmiany stezenia testosteronu maja wtedy podobna amplitude, jak rytmu okolodobowego endogennego testosteronu. Po zaprzestaniu stosowania przezskórnego stezenie osoczowe zaczyna zmniejszac sie po uplywie 24 h, a wraca do normy po 72-96 h. Undekanian mozna podawac p.o., poniewaz czesc leku wchlania sie z ukladu pokarmowego do chlonki z pominieciem watroby, a druga czesc jest metabolizowana w watrobie. Zawiesiny olejowe estrów testosteronu wchlaniaja sie powoli z miesni. We krwi testosteron w ok. 98% ulega zwiazaniu ze specyficzna frakcja globulin wiazacych hormony plciowe. Glównymi czynnymi metabolitami testosteronu sa estradiol i dihydrotestosteron. Skoniugowane metabolity testosteronu w ok. 90% wydalane sa z moczem.

Zastosowanie: Opóźnione dojrzewanie u chłopców, zespoły pokastracyjne, impotencja z niedoboru testosteronu, zaburzenia okresu przekwitania u mężczyzn, zaburzenia spermatogenezy. U kobiet zastosowanie jest ograniczone. Podaje się go łącznie z estrogenami w zespole pokastracyjnym.

Deca - Durabolin

Działanie: Steroid anaboliczny i androgenny. Działanie anaboliczne nandrolonu znacznie przewyższa działanie androgenne, nie udało się jednak oddzielić obydwu typów działania. Deca powoduje dodatni bilans azotowy, pod warunkiem odpowiedniego zaopatrzenia organizmu w kalorie i białka, stymuluje syntezę białek i zmniejsza ich katabolizm, wpływa na rozrost mięśni szkieletowych, zwiększenie gęstości mineralnej kości, powoduje zatrzymywanie w organizmie sodu, potasu, fosforu, zwiększa liczbę erytrocytów i stężenie hemoglobiny. Pobudza łaknienie. Metabolizowany jest w wątrobie. Nie działa po podaniu p.o. Stosowany jest w iniekcjach w postaci dekanianu. Deca wykazuje przedłużone działanie (3-4 tyg.).

Zastosowanie: Przypadki ujemnego bilansu azotowego: w okresie rekonwalescencji, ciężkich stanach przed- i pooperacyjnych, po oparzeniach, złamaniach, w chorobach wyniszczających, niedożywieniu, w leczeniu odleżyn. Osteoporoza u kobiet po menopauzie.

Primabolan

Zastosowanie: Wyniszczenie organizmu, osteoporoza, przewlekłe schorzenia wątroby.

Winstrol

Zastosowanie: Wyniszczenie organizmu, brak łaknienia, osteoporoza.

Oxandrolone

Zastosowanie: W latach 60' i 70' podawano go dzieciom jako stymulator wzrostu.Obecnie stosuje się go głównie w terapii HIV / AIDS

Boldenon

Zastosowanie: W weterynarii Equipoise jest najczęściej stosowany u koni, poprawiając znacznie ich masę mięśniową, apetyt i ogólną dyspozycję zwierzęcia.

Oxymetholon

Zastosowanie: W latach 60' i 70' stosowany w przypadkach anemii,miał zdolność do zwiększania produkcji erytrocytów w organizmie

HCG

Działanie: Hormon powstający w łożysku (glikoproteina), pozyskiwany z moczu kobiet ciężarnych. W ciąży hCG wydzielana jest przez łożysko i zastępuje gonadotropiny przysadkowe, których wydzielanie hamowane jest przez duże stężenie estrogenów i progesteronu. HCG stymuluje funkcję wewnątrzwydzielniczą ciałka żółtego. U mężczyzn podawanie HCG powoduje zwiększenie stężenia testosteronu i estrogenów. Odpowiednio dawkowana zwiększa stężenie testosteronu 24 h po podaniu, który maks. stężenie osiąga po 58 h, utrzymujące się 4-5 dni po przerwaniu podawania.

Zastosowanie: U kobiet: niepłodność spowodowana niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową. Monitorowana jajników w celu uzyskania komórek jajowych do zapłodnienia pozaustrojowego. U mężczyzn: leczenie w przypadku hipogonadyzmu hipogonadotropowego, leczenie zaburzeń zstępowania jąder, indukcja spermatogenezy w przebiegu zaburzeń układu podwzgórzowo-przysadkowego, opóźnione dojrzewanie związane z niedomogą gonadotropową przysadki.

Klomifen (cytrynian klomifenu)

Działanie: Syntetyczny związek wywierający bezpośrednie działanie na podwzgórze. Przez sprzężenie zwrotne prowadzi do zwiększonego wydzielania hormonów gonadotropowych, zwłaszcza lutropiny, co w efekcie w znacznej części przypadków wywołuje owulację. Wykazuje słabe działanie estrogenne, w dużych dawkach natomiast przeciwestrogenowe. Wchłania się z przewodu pokarmowego, wydalanie odbywa się powoli z żółcią i kałem.

Zastosowanie: Clomid stosowany jest u kobiet w celu wywołania jajeczkowania w przypadkach bezowulacyjnych zaburzeń cyklu miesiączkowego pochodzenia podwzgórzowego. Bezskuteczne wywoływanie owulacji przez 6 cykli leczniczych mimo zwiększania dawki świadczy o oporności na lek.

Tamoksyfen

Działanie: Syntetyczny, niesteroidowy związek o działaniu antyestrogenowym. Działa na zasadzie kompetycyjnego wiązania się z receptorami estrogenowymi wewnątrz komórek nowotworowych. Powoduje to zahamowanie syntezy i uwalniania czynników wzrostu, jak również pobudza tworzenie receptorów progesteronowych. Mechanizm ten prowadzi do zahamowania podziału komórek nowotworowych z dużą liczbą receptorów estrogenowych. Pod wpływem tamoksyfenu następuje także zwiększenie stężenia swoistej globuliny. Skutkiem tego jest wzrost wydzielania FSH przez przedni płat przysadki mózgowej, który stymuluje jajniki do wytwarzania estrogenów w okresie przed menopauzą. Na leczenie odpowiada ok. 34% kobiet chorych na raka sutka w zaawansowanym stadium. Tamoksyfen jest dobrze wchłaniany z przewodu pokarmowego. Tamoksyfen jest metabolizowany w wątrobie.65% leku wydalane jest w postaci metabolitów z kałem.

Zastosowanie: Leczenie raka sutka u kobiet przed menopauzą i po niej. Stosowany także w celu zmniejszenia ryzyka raka sutka u kobiet z rakiem sutka po zabiegu operacyjnym i radioterapii lub należących do grup dużego ryzyka (wskazania niezarajestrowane w Polsce).

Mesterolon ( Proviron )

Działanie: Hormon steroidowy, syntetyczna metylowa pochodna dihydrotestosteronu, wykazujący silne działanie androgenne. W mniejszym stopniu niż testosteron hamuje wydzielanie gonadotropin, dzięki czemu nie prowadzi do zahamowania spermatogenezy; jest też w mniejszym stopniu toksyczny dla wątroby niż metylotestosteron. Maksymalne stężenie we krwi osiąga 3 h po podaniu, następnie w ciągu 8 h jego stężenie stopniowo się zmniejsza. Z białkami osocza wiąże się silniej niż testosteron. Metabolizowany w organizmie, wydalany jest głównie przez nerki w postaci glukuronianów i sulfonianów.

Zastosowanie: Impotencja, zespół pokastracyjny, bezpłodność (niewydolność komórek Leydiga), zmniejszenie wydolności w podeszłym wieku (szybkie męczenie się, osłabienie koncentracji, zaburzenia popędu płciowego i potencji), niedokrwistość aplastyczna.

Finasteryd ( Proscar )

Działanie: Syntetyczny związek będący swoistym, inhibitorem reduktazy steroidowej typu II. Ten wewnątrzkomórkowy enzym metabolizuje testosteron do wykazującego dużo silniejsze działanie dihydrotestosteronu (DHT). Zahamowanie wytwarzania DHT prowadzi do zmniejszenia wielkości gruczołu krokowego, którego łagodny rozrost występuje powszechnie u mężczyzn po 50, a jego częstość występowania zwiększa się wraz z wiekiem. Finasteryd nie wykazuje powinowactwa do receptora androgenowego, dzięki czemu w trakcie jego stosowania nie pojawiają się zależne od testosteronu objawy zwiększenia masy ciała i nadmiernego owłosienia. Podawanie finasterydu powoduje zmniejszenie stężenia DHT w surowicy, moczu i DHT występującego w gruczole krokowym, dlatego następuje zmniejszenie rozmiarów gruczołu krokowego, zwiększenie maksymalnej prędkości przepływu moczu, zmniejszenie ryzyka ostrego zatrzymania moczu oraz zmniejszenie ryzyka konieczności przeprowadzenia leczenia. Zmniejszenie stężenia DHT w skórze głowy ogranicza miniaturyzację mieszków włosowych, hamując proces łysienia. Po podaniu p.o. dostępność biologiczna wynosi ok. 80%, pokarm nie wpływa na wchłanianie leku. Finasteryd wiąże się w ok. 93% z białkami osocza, przenika przez barierę krew-mózg. Metabolizm zachodzi w wątrobie pod wpływem izoenzymu CYP 3A4 cytochromu P-450. Wydalany jest w ok. 60% z kałem, w ok. 40% z moczem. Efekt działania polegający na zmniejszeniu stężenia DHT utrzymuje się przez 24 h.

Zastosowanie: Stosowany wyłącznie u mężczyzn do kontrolowania przebiegu i leczenia łagodnego rozrostu gruczołu krokowego w celu zmniejszenia rozmiarów gruczołu krokowego, poprawy przepływu moczu i zmniejszenia objawów łagodnego rozrostu stercza, zmniejszenia ryzyka ostrego zatrzymania moczu oraz zmniejszenia ryzyka konieczności przeprowadzenia zabiegu operacyjnego. Łysienie typu męskiego (wyłącznie u mężczyzn).

Bromokryptyna

Działanie: Półsyntetyczna pochodna ergokryptyny pobudzająca receptory dopaminergiczne w podwzgórzu. Oddziałuje na komórki przysadki poprzez wytwarzanie dopaminy (czynnika hamującego). Hamuje wytwarzanie i wydzielanie prolaktyny z przedniego płata przysadki. Nie zmienia wydzielania innych hormonów przysadki. Hamuje wzrost gruczolaków przysadki. W hiperprolaktynemii zmniejsza stężenie prolaktyny. Wykazuje działanie przeciwdepresyjne. Dobrze się wchłania z przewodu pokarmowego, maks. stężenie w osoczu osiąga po 1-3 h. W 96% wiąże się z białkami osocza. Wydalana całkowicie z żółcią i kałem (częściowo w postaci metabolitów), w niewielkim odsetku z moczem.

Zastosowanie: Hiperprolaktynemia u kobiet i mężczyzn, czynnościowa lub wynikająca z obecności gruczolaka przysadki, hamowanie laktacji. W początkowej fazie choroby Parkinsona lub w cięższych postaciach w skojarzeniu z innymi lekami. Niezłośliwa choroba sutka.

Dostinex

Działanie: Pochodna ergoliny bezpośrednio pobudzająca receptor dopaminowy D2 w komórkach przedniego płata przysadki. Hamuje w ten sposób uwalnianie prolaktyny, zmniejszając jej stężenie w surowicy znacznie i długotrwale, co prowadzi do zapobieżenia lub zahamowania laktacji. W większych dawkach lek wykazuje ośrodkowe działanie dopaminergiczne. Zmniejszenie stężenia prolaktyny w surowicy pojawia się 3 h po podaniu i utrzymuje przez 7-28 dni u osób zdrowych i pacjentów z hiperprolaktynemią oraz 14-21 dni w połogu. Metabolizm zachodzi w wątrobie, głównie na drodze hydrolizy. Wydalanie następuje głównie z kałem i częściowo z moczem.

Zastosowanie: Hamowanie laktacji, zaburzenia związane z nadmiernym wydzielaniem prolaktyny (zaburzenia miesiączkowania, brak jajeczkowania, mlekotok. Polecany szczególnie w przypadku nietolerancji bromokryptyny. Kabergolina jest również stosowana w chorobie Parkinsona.

Anastrozol (Arimidex)

Działanie: Silny niesteroidowy inhibitor aromatazy wybiórczo hamujący wytwarzanie estronu i estradiolu (w ponad 80%) z androstendionu i testosteronu w tkankach obwodowych i w obrębie nowotworu. Zmniejszenie stężenia estrogenów w surowicy powoduje zahamowanie podziałów komórkowych raka sutka, podlegających stymulacji hormonalnej (pod warunkiem obecności receptorów estrogenowych w komórkach nowotworu). Nie wykazuje aktywności progestagenowej, estrogenowej ani androgenowej. Bromo jest szybko wchłaniany z przewodu pokarmowego. Wydalany z moczem. U kobiet po menopauzie z moczem wydala się w postaci niezmienionej ok. 10%.

Zastosowanie: Leczenie zaawansowanego raka sutka u kobiet po menopauzie, także u chorych, u których wystąpiła odpowiedź na leczenie tamoksyfenem pomimo braku receptorów estrogenowych w nowotworze. Nie wykazano skuteczności u chorych, u których nie występują receptory estrogenowe w komórkach nowotworu i nie było pozytywnej odpowiedzi na uprzednie leczenie tamoksyfenem. Leczenie uzupełniające wczesnego raka sutka u kobiet po menopauzie, u których stwierdzono w nowotworze obecność receptorów estrogenowych.

Femara

Działanie: Niesteroidowy inhibitor aromatazy. Femara wiąże się kompetycyjnie z grupą hemową cytochromu będącego podjednostką kompleksu enzymatycznego aromatazy. Efektem jest zahamowanie biosyntezy estrogenów we wszystkich tkankach zawierających ten kompleks i zmniejszenie ich stężenia w surowicy o 75-95%. Hamuje wybiórczo aromatazę. Nie powoduje nagromadzenia prekursorów androgenów ani objawów wirylizacji. Nie wpływa na stężenia LH, FSH, TSH, T4 ani T3. Jest szybko i prawie całkowicie wchłaniany (ok. 99,9%) z przewodu pokarmowego, pokarm nie wpływa istotnie na jego wchłanianie. W osoczu wiąże się w 60% z białkami,

Zastosowanie: Leczenie uzupełniające u kobiet po menopauzie z wczesnym stadium zaawansowania hormonozależnego raka sutka. Przedłużone leczenie uzupełniające u pacjentek po menopauzie z hormonozależnym rakiem sutka we wczesnym stadium zaawansowania po standardowym leczeniu uzupełniajacym tamoksyfenem trwającym 5 lat. Leczenie pierwszego rzutu zaawansowanego raka sutka z receptorami estrogenowymi u kobiet po menopauzie. Leczenie zaawansowanego raka sutka u kobiet po menopauzie naturalnej lub wywołanej sztucznie, leczonych uprzednio lekami o działaniu przeciwestrogenowym po wyczerpaniu ich skuteczności (wystąpieniu wznowy lub progresji nowotworu).

Aromasin (Eksemestan)

Działanie: Nieodwracalny, steroidowy inhibitor aromatazy - enzymu biorącego udział w przekształcaniu androgenów w estrogeny u kobiet przed menopauzą i po niej. Strukturalnie zbliżony do androstendionu. Eksemestan stanowi fałszywy substrat dla aromatazy, która, przekształcając go, tworzy substancję czynną, nieodwracalnie wiążącą się z miejscem czynnym enzymu. Zmniejsza w ten sposób stężenie estrogenów, co prowadzi do zahamowania podziałów komórkowych raka sutka, podlegających stymulacji hormonalnej (pod warunkiem obecności receptorów estrogenowych w komórkach guza). Nie wpływa na wytwarzanie kortykosteroidów ani aldosteronu w nadnerczach. Nie wykazuje aktywności estrogennej ani progestagennej, wykazuje natomiast niewielką aktywność androgenną. Może powodować niewielkie zwiększenie stężenia LH i FSH. Metabolity nie wykazują aktywności lub wykazują małą aktywność wobec aromatazy. Jeden z metabolitów może wykazywać działanie androgenne. Nie ulega kumulacji w organizmie w wyniku wielokrotnego podawania.

Zastosowanie: Leczenie zaawansowanego raka sutka u kobiet po menopauzie, u których choroba postępuje po zastosowaniu leczenia przeciwestrogenowego.

Insulina

Działanie: Insulina jest hormonem o działaniu anabolicznym i antykatabolicznym, regulującym zużytkowanie i spichrzanie składników pokarmowych. Ogólne działania insuliny (za pośrednictwem swoistego receptora insulinowego): pobudzenie dokomórkowego transportu niektórych metabolitów, zmniejszenie stężenia cAMP w komórkach, pobudzenie syntezy kwasów nukleinowych i syntezy białek, modyfikowanie działania enzymów. Działania metaboliczne insuliny. Przemiana węglowodanowa: nasilenie dokomórkowego transportu glukozy (również D-galaktozy, L-arabinozy i D-ksylozy) do komórek mięśniowych, komórek tłuszczowych i fibroblastów, nasilenie wewnątrzkomórkowego zużycia glukozy, hamowanie resyntezy i zmniejszenie oddawania glukozy przez wątrobę do krwi, zwiększenie syntezy glikogenu (głównie w wątrobie i w mięśniach). Przemiana lipidowa: zwiększenie syntezy kwasów tłuszczowych, pobudzenie estryfikacji kwasów tłuszczowych do triglicerydów, hamowanie wewnątrzkomórkowej lipolizy, modyfikowanie aktywności lipazy lipoproteinowej. Przemiana białkowa: zwiększenie dokomórkowego transportu aminokwasów, pobudzenie syntezy białek, przeciwdziałanie rozpadowi białka przez hamowanie syntezy glukozy z aminokwasów.

Zastosowanie: Cukrzyca typu 1 (insulina jest niezbędna do przeżycia), cukrzyca typu 2 w przypadkach pierwotnej lub wtórnej nieskuteczności leków doustnych oraz przeciwwskazań do ich stosowania, ciąża u chorej na cukrzycę, większość przypadków cukrzycy wtórnej, cukrzycowa kwasica ketonowa i sytuacje jej sprzyjające (zakażenia, zabiegi chirurgiczne), ostra faza zawału serca i okres okołozawałowy, śpiączka ketonowa, śpiączka hipermolarna (osmotyczna), śpiączka mleczanowa oraz inne stany śpiączkowe w cukrzycy z wyjątkiem śpiączki hipoglikemicznej.

Furosemid

Działanie: Lek o szybkim działaniu moczopędnym, silniejszym od leków tiazydowych. Hamuje transport jonów chlorkowych we wstępującym odcinku pętli Henlego, co powoduje zwiększenie wydalania sodu, potasu, wapnia, magnezu, fosforanów i chlorków wraz z wodą i silną diurezę.

Zastosowanie: Obrzęki w niewydolności krążenia, obrzęk płuc, obrzęk mózgu, ostra lub przewlekła niewydolność nerek, zespół nerczycowy, marskość wątroby, przełom nadciśnieniowy, zatrucia (wymuszanie diurezy). Należy stosować w przypadku braku lub słabego efektu działania innych leków moczopędnych oraz w leczeniu skojarzonym nadciśnienia tętniczego.

Efedryna

Działanie: lek sympatykomimetyczny, pobudza ośrodkowy i obwodowy układ adrenergiczny. Działa rozszerzająco na oskrzela, zmniejsza wydzielanie śluzu w drogach oddechowych i stymuluje oddychanie. Wpływa na serce ino- i chronotropowododatnio. Zwęża naczynia krwionośne, w tym także błony śluzowej nosa, powoduje wzrost ciśnienia tętniczego (skurczowego i rozkurczowego). Powoduje zwiotczenie pęcherza moczowego i skurcz jego zwieracza (skłonność do zatrzymywania moczu) oraz osłabienie napięcia mięśni gładkich przewodu pokarmowego.Rozszerza źrenice, nie porażając akomodacji. Zwiększa napięcie i kurczliwość mięśni prążkowanych. Może powodować hiperglikemię.

Zastosowanie: Zakażenia dróg oddechowych - jako składnik mieszanek wykrztuśnych. Idiopatyczne ortostatyczne spadki ciśnienia tętniczego oraz stany hipotensyjne, np. powstające przy znieczuleniach rdzeniowych. Miastenia rzekomoporażenna. Miejscowo w celu obkurczenia naczyń w stanach zapalnych błon śluzowych.

Salbutamol

Działanie: Wybiórczy agonista receptorów adrenergicznych. Pobudzenie receptorów adrenergicznych powoduje aktywację cyklazy adenylowej, enzymu katalizującego syntezę cAMP. Efekt biologiczny cAMP w komórkach docelowych obejmuje rozszerzenie oskrzeli, zmniejszenie napięcia i zahamowanie czynności skurczowej macicy, hamowanie degranulacji mastocytów i zapobieganie miejscowemu działaniu substancji biologicznie czynnych zawartych w ziarnistościach mastocytów. Zwiększa oczyszczanie śluzowo-rzęskowe, zmniejsza przepuszczalność naczyń krwionośnych, wpływając w ten sposób hamująco na stan zapalny w astmie. W postaci wziewnej wykazuje porównywalne lub silniejsze działanie rozszerzające na mięśnie gładkie oskrzeli i mniej nasilone działania niepożądane niż w postaci doustnej.

Zastosowanie: Doraźnie w przerywaniu napadów astmy oskrzelowej, zapobieganie napadom astmy wysiłkowej, leczenie innych stanów przebiegających ze skurczem oskrzeli. Przed badaniami inwazyjnymi (bronchoskopią lub bronchografią) oraz przed zabiegami na klatce piersiowej i po nich w celu zapobieżenia skurczom oskrzeli. Zapobieganie lub zatrzymanie czynności skurczowej macicy w przypadku porodu niewczesnego, przedwczesnego, po zabiegach na ciężarnej macicy; niewydolność szyjki macicy (wskazania niezarejestrowane w Polsce).

Somatropina (HGH)

Działanie: Uzyskiwany metodami inżynierii genetycznej rekombinowany ludzki hormon wzrostu (GH/STH). Uprzednio somatropinę uzyskiwano przez ekstrakcję z ludzkich przysadek. W organizmie somatropina (m.cz. 20 000-29 000) wytwarzana jest przez komórki kwasochłonne przedniego płata przysadki. Somatropina działa na przemianę materii bezpośrednio bądź za pośrednictwem wytwarzanych w wątrobie somatomedyn. Bezpośrednie efekty działania somatropiny: uwalnianie kwasów tłuszczowych, zwiększenie transportu aminokwasów przez błony komórkowe, zmniejszenie zużycia glukozy przez mięśnie i zwiększenie syntezy glukozy z aminokwasów w wątrobie. Somatomedyny stymulują rozmnażanie komórek, syntezę DNA i RNA oraz białek. W chrząstkach nasadowych kości zwiększają wcielanie aminokwasów i siarczanów, co prowadzi do wydłużania kości. Somatropina przyspiesza także ziarninowanie i gojenie ran. Powoduje wzrost kości, rozmnażanie i wzrost komórek, całych narządów, odgrywa rolę w procesach regeneracyjnych, w metabolizmie tłuszczów, białek i węglowodanów, gospodarce mineralnej.

Zastosowanie: Dzieci. Leczenie somatotropinowej niedoczynności przysadki, zespołu Turnera, zaburzeń wzrostu spowodowanych niewydolnością nerek. Zespół Pradera i Willego w celu zwiększenia wzrostu i poprawy budowy ciała (zmniejszenie masy tkanki tłuszczowej). Rozpoznanie zespołu Pradera i Willego powinno być potwierdzone przez odpowiednie badania genetyczne. Zaburzenia wzrostu u dzieci z upośledzeniem wzrastania wewnątrzmacicznego. Dorośli. Niedobór hormonu wzrostu.

Mekasermina (IGF-1)

Działanie: Mekasermina jest ludzkim insulinopodobnym czynnikiem wzrostu uzyskanym za pomocą rekombinacji DNA (rhIGF-1); białko rhIGF-1 jest syntetyzowane przez bakterię Escherichia coli, która została zmodyfikowana przez dodanie genu ludzkiego IGF-1. IGF-1 jest głównym hormonalnym mediatorem przyrostu wzrostu. IGF-1 powoduje aktywację receptora IGF-1 w tkankach docelowych, powodując powstanie sygnału wewnątrzkomórkowego, który stymuluje liczne procesy prowadzące do przyrostu wzrostu. Wpływ IGF-1 na metabolizm jest po części ukierunkowany na wychwyt glukozy, kwasów tłuszczowych i aminokwasów. Endogenny ludzki IGF-1 powoduje wzrost tkanek (stymulowanie wzrostu i metabolizmu chrząstek nasadowych - wzrost szkieletu, wzrost ciała i narządów, działanie mitogenne - zwiększenie liczby komórek w organizmie); hamuje wytwarzanie glukozy w wątrobie, pobudza zużycie obwodowe glukozy i hamuje wydzielanie insuliny; zwiększa gęstość kości. Nie określono bezwzględnej dostępności mekaserminy u chorych z ciężkim pierwotnym IGFD. Mekasermina metabolizowana jest w wątrobie i nerkach.

Zastosowanie: Długotrwałe leczenie zaburzeń wzrostu u dzieci i młodzieży z ciężkim pierwotnym niedoborem insulinopodobnego czynnika wzrostu-1 (pierwotny IGFD-1).

Megestrol (Megace, Megalia)

Działanie: Syntetyczna pochodna chlormadinonu o działaniu gestagennym i przeciwgonadotropowym; nie wykazuje działania androgennego i estrogennego. Megestrol zmniejsza liczbę hormonozależnych komórek raka sutka oraz modyfikuje i znosi pobudzające działanie estrogenu na te komórki. Wywiera też bezpośrednie działanie cytotoksyczne na komórki nowotworowe. Hamuje owulację. Zwiększa łaknienie i masę ciała (Niekoniesznie masę mięśniową).

Zastosowanie: Tabletki: paliatywne leczenie hormonozależnego raka sutka lub raka endometrium, zwłaszcza w przypadkach niekwalifikujących się do operacji lub radioterapii (rak nieoperacyjny, przerzuty). Może być stosowany w wybranych przypadkach jako uzupełnienie leczenia operacyjnego lub leczenia napromienianiem. Zawiesina: leczenie braku łaknienia lub utraty masy ciała będącej wynikiem choroby nowotworowej lub zespołu nabytego niedoboru odporności (AIDS).

Wykonanie Trenbolonu Acetate w domu!

Zestaw produktow potrzebnych do produkcji 40ml 1ml/100mg Trenu A
* 2 (finaplix-h) paletki zawierajace 4g trenbolonu A
* sterylny flakon na produkt koncowy
* okolo 44-45ml sterylnego oleju (straty oleju przez okres procesu)
* filka z roztworem do rozpuszczenia drazetek
* 3 Duze igły
* strzykawka o pojemnosci 10ml
* strzykawka o pojemnosci 5ml
* filter do kawy
* Filtr strzykawkowy PES 0,22 microm
* Lejek
* pojemnik w ktorym mozemy skruszyc drazetki finaplix-h

 
Krok 1 :

Wysypujemy zawartosc paletek finaplix-h do pojemnika w ktorym mozemy skruszyc drazetki. Postarajcie sie to zrobic jak najlepiej zeby nie bylo duzych grudek chyba ze chcecie dlugo czekac zeby sie rozpusciły.


Krok 2 :

Wsypujemy skruszone drazetki do fiolki z roztworem. I czekamy az tabletki dobrze sie rozpuszcza (od czasu do czasu mozemy potrzasac fiolka).



A oto roztwor z drazetkami po okolo 5 godzinach:
 
Krok 3 :

Wlewamy olej do fiolki z roztworem (ja wlalem troszke wiecej ale mozna wlac tylko polowe oleju z fiolki) Mieszamy i potrzasamy fiolka po dolaniu oleju zeby sie wszystko rozpuscilo. Zostawiamy fiolke z roztworem i olejem na okolo 10 do 20 godzin az zauwazymy silna separacje w fiolce (juz wam pokazuje)

Fiolka po wlaniu oleju do roztworu :


Fiolka po okolo 24 godzinach :

Krok 4 :

Wbijamy jedna igłę w sterylny flakon aby powietrze moglo z niego wyleciec podczas gdy bedziemy przelewac finke do flakonu. Nastepnie zakładamy igłę na 10ml strzykawke i nabieramy górna porcje roztworu (pamietajcie aby nie nabierac tego co jest na samym dole fiolki) Gdy juz strzykawka bedzie pelna ściagamy igłe wypuszczamy wszystkie powietrze ze strzykawki i zakladamy FILTR STRZYKAWKOWY. Nastepnie naciskamy strzykawke do momentu gdy produkt ktory chcemy przefiltrowac pojawi sie w dziurce po drugiej stronie filtra. Zakładamy strzykawke i filtrujemy roztwor (pamietajcie aby nie naciskac na strzykawe za mocno trzeba sie uzbroić w cierpliwosc moze to troszke potrwać) i powtarzamy tą procedure do momentu gdy w fiolce pozostanie tylko dolna warstwa.

Krok 5 :

Wlewamy czesc (pamietajcie aby pozostawic okolo 5 ml oleju w fiolce by wyplukac FILTR STRZYKAWKOWY ze wszelkich chemikaljow ktore dodadza naszej FINCE mocy) oleju do fiolki z pozostalosciami po tabletkach i wkladamy ja do cieplej wody gdy sie troszke nagrzeje mozemy ja potrzasnac pare razy.

Krok 6 :

Bierzemy jakąs fiolke czy literatke (pamietajcie aby ja przeplukac spirytusem i pozwolic mu wyparowac) wkładamy do niej lejek w którym powinien byc filter do kawy. Nastepnie wlewamy rozgrzany roztwor do lejka i czekamy okolo 4 do 5 godzin az wszystko spłynei do naszej fiolki.


Literatka po okolo 5 godzinach:

Krok 7 :

Powtarzamy procedure z kroku czwartego a wiec nabieramy zawartosc naszej fiolki/literatki do strzykawi i filtrujemu wszystko do flakonu koncowego.

Krok 8 :

Olej ktory pozostawilsmy w fiolce nalezy nabrac do strzykawi 5ml. Nastepnie przefiltrowac go przez fltr to pomoze nam nasycic roztwor w chemikalia.

A OTO 40ML FINKI WŁASNEJ ROBOTY :

Lista zabronionych środków farmakologicznych i metod uznanych za dopingowe

(wg. Załącznika do zarządzenia Prezesa Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki z dnia 20 czerwca 1997r.)

§ 1.
Niniejsza lista została opracowana przez Komisję do Zwalczania Dopingu w Sporcie przy uwzględnieniu treści rozdziału II oraz dodatku "A" Kodeksu Medycznego Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, wydanego na podstawie Reguły 48 Karty Olimpijskiej.
§ 2.
Zgodnie z ustaleniami Komisji Medycznej Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego, zwanego dalej "MKOl", przyjmuje się zasadę zakazu stosowania całych grup związków farmakologicznie czynnych, obejmujących również takie nowe związki, w których skład wchodzą środki uznane za dopingowe. Używany w treści niniejszej listy termin "związki pokrewne" oznacza substancje związane z określoną grupą środków działaniem farmakologicznym lub budową chemiczną.

§ 3.

Przyjmuje się następującą klasyfikację zabronionych środków farmakologicznych i metod uznanych za dopingowe:

I. Klasy zabronionych środków farmakologicznych:

A.  Środki pobudzające (Stymulanty)
B.  Narkotyczne środki przeciwbólowe (Narkotyki)
C.  Środki anaboliczne (Anaboliki)
- 1. Steroidy anaboliczno-androgenne
- 2. Beta-2 adrenomimetyki (beta-2 agoniści)
D.  Środki moczopędne (Diuretyki)
E.  Hormony peptydowe i glikoproteinowe oraz ich pokrewne.

II. Zakazane metody dopingu:

A. Doping krwią
B. Metody farmakologiczne, chemiczne lub fizyczne.

III. Środki, których użycie zabronione jest w szczególnych okolicznościach lub w niektórych dyscyplinach sportu:

A. Alkohol
B. Marihuana
C. Środki znieczulające miejscowo
D. Kortykosteroidy
E. Beta-adrenolityki (beta-blokery).

§ 4.

Ustala się wykaz zabronionych środków farmakologicznych, wraz z wyjaśnieniami:

A. Środki pobudzające (Stymulanty):

- amfepramon amphepramone
- amfetaminil amphetaminil
- amineptyna amineptine
- amifenazol amiphenazole
- amfetamina amphetamine
- benzofetamina benzphetamine
- bromantan bromantane
- chlorfentermina chlorphentermine
- dimetamfetamina dimetamphetamine
- efedryna ephedrine
- etafedryna etaphedrine
- etylefryna etilefrine
- etyloamfetamina etilamphetamine
- fenetylina fenetyline
- fenfluramina fenfluramine
- fenkamfamina fencamphin
- fenmetrazyna phenmetrazine
- fenproporeks fenproporex
- fentermina phentermine
- fenylopropanolamina phenylpropanolamine
- foledryna pholedrine
- furfenoreks furphenorex
- heptaminol heptaminol
- katina cathine
- klobenzoreks clobenzorex
- klorprenalina clorprenaline
- kofeina coffeine
- kropropamid cropropamide (składnik preparatu Micoren)
- krotetamid crothetamide (składnik preparatu Micoren)
- mefenoreks mephenorex
- mefentermina mephentermine
- metamfetamina metamphetamine
- metoksyfenamina metoxyphenamine
- metylenedioksyamfetamina methylenedioxyamphetamine
- metyloefedryna methylephedrine
- metylofenidat methylphenidate
- mezokarb mesocarbe
- morazon morazone
- niketamid nikethamide
- norenfluramina norenfluramine
- parahydroksyamfetamina parahydroxyamphetamine
- pemolina pemoline
- pentylentetrazol pentylentetrazol
- pipradol pipradol
- pirowaleron pyrovalerone
- prolintan prolintane
- propylheksedryna propylhexedrine
- pseudoefedryna pseudoephedrine
- strychnina strychnine
- oraz związki pokrewne.

Wyjaśnienia:

1. W przypadku kofeiny, stwierdzenie wyniku pozytywnego zależy od stężenia kofeiny w moczu. Stężenie w moczu nie może przekroczyć 12 mikrogramów na mililitr.
2. Niektóre z pobudzających związków (np. efedryna, pseudoefedryna, fenylopropanoloamina, norpseudoefedryna) często wchodzą w skład różnych preparatów stosowanych w przeziębieniach i gorączce siennej. Zawodnik nie może użyć żadnego preparatu przeciw przeziębieniu, grypie czy katarowi siennemu, zanim nie upewni się u lekarza, że preparat ten nie zawiera substancji (leku) należącej do zabronionej klasy (grupy).
3. W przypadku leczenia astmy i schorzeń dróg oddechowych dozwolone jest stosowanie beta-2 agonistów: salbutamolu i terbutaliny wyłącznie poprzez inhalację. Lekarz powinien o tym fakcie poinformować Podkomisję Kontroli Dopingu lub bezpośrednio Zespół Kontroli Dopingu.
4. Wszystkie preparaty bazujące na imidazolu są dopuszczone do stosowania miejscowego, np. oksymetazolina. Środki zwężające naczynia (np. adrenalina) mogą być podawane z anestetykami działającymi miejscowo. Miejscowo działające preparaty na bazie fenylefryny są dopuszczone (dozwolone), np. do nosa lub do oczu.

B. Narkotyczne środki przeciwbólowe (Narkotyki):

- alfaprodyna alphaprodine
- anilerydyna anileridine
- buprenorfina buprenorphine
- dekstromoramid dextromoramide
- diamorfina (heroina) diamorphine (heroin)
- dihydrokodeina dihydrocodeine
- dipipanon dipipanone
- etoheptazyna ethoheptazine
- etylomorfina ethylomorphine
- fenazocyna phenazocine
- hydrokodon hydrocodone
- leworfanol levorphanol
- metadon methadone
- morfina morphine
- pentazocyna pentazocine
- petydyna pethidine
- trimeperydyna trimeperidine
- oraz związki pokrewne.

Wyjaśnienia:

1. Kodeina, dekstrometorpon, dwuwodorokodeina, difenoksylat i folkodyna są dozwolone.
2. Kwas acetylosalicylowy (aspiryna) i jego nowsze pochodne (jak diflunisal) nie są zabronione, jednak występują często w lekach złożonych zawierających zabronione substancje. To samo odnosi się do preparatów przeciwkaszlowych i przeciw przeziębieniu, które również często zawierają substancje zabronione. Nie są natomiast zabronione i mogą być stosowane jako środki przeciwkaszlowe: dekstrometorfan i folkodyna. Dozwolone jest również stosowanie difenoksylatu.

C. Środki anaboliczne (Anaboliki)
Klasa anabolików zawiera steroidy anaboliczno-andogenne (SAA) i beta-2 adrenomimetyki (beta-2 agoniści).

1. Steroidy anaboliczno-androgenne (SAA):

- bolasteron bolasterone
- boldenon boldenone
- danazol danazol
- dehydrochlorometylotestosteron dehydrochloromethylotestosterone
- dehydroepiandrosteron (DHEA) dehydroepiandrosterone (DHEA)
- dehydrotestosteron dehydrotestosterone
- drostalon drostalone
- fluoksymesteron fluoxymesterone
- klostebol clostebol
- metandienon metandienone
- metenolon metenolone
- metylotestosteron methyltestosterone
- mesterolon mesterolone
- miboleron mibolerone
- nondrolon nondrolone
- noretandrolon norethandrolone
- oksandrolon oxandrolone
- oksymesteron oxymesterone
- oksymetolon oxymetholone
- stanozolol stanozolol
- testosteron testosterone
- trenbolon trenbolone
- oraz związki pokrewne.

2. Beta-2 adrenomimetyki (beta-2 agoniści):

- fenoterol fenoterol
- klenbuterol clenbuterol
- salbutamol salbutamol
- salmeterol salmeterol
- terbutalina terbutaline
- oraz związki pokrewne.

Wyjaśnienia:

1. Stwierdzenie stosunku poziomu testosteronu (T) do poziomu epitestosteronu (E) w moczu zawodnika powyżej 6,0 stanowi przekroczenie dopuszczalnej normy antydopingowej, chyba że są dowody, iż wynika to z czynników natury fizjologicznej lub patologicznej, takich jak np. obniżone wydzielanie epitestosteronu, wytwarzanie androgenów przez nowotwór lub niedobór enzymów.
2. W przypadku stwierdzenia stosunku T/E powyżej 6,0 decyzją Podkomisji Kontroli Dopingu mogą być przeprowadzone dodatkowe, rozszerzone badania lekarskie oraz badania endokrynologiczne przed ostatecznym określeniem próbki kontroli dopingu. Sporządzony na tej podstawie kompletny raport zawierać będzie wyniki testów retrospektywnych i kolejnych oznaczeń laboratoryjnych moczu oraz wyniki badań endokrynologicznych. W przypadku gdy Podkomisja nie dysponuje wynikami testów retrospektywnych, zawodnik powinien być badany bez uprzedzenia co najmniej 3 razy w ciągu
3. następujących po sobie miesięcy. Wyniki tych badań zostaną włączone do raportu. W przypadku braku współpracy zawodnika z Podkomisją, próbkę określi się jako pozytywną.

D. Środki moczopędne (Diuretyki):

- acetazolamid acetazolamide
- amilorid amiloride
- bendroflumetiazyd bendroflumethiazide
- benztiazyd benzthiazide
- bumetanid bumetanide
- chlormerodryna chlormerodrine
- chlortalidon chlortalidone
- diklofenamid diclofenamide
- furosemid furosemide
- hydrochlorotiazyd hydrochlorothiazide
- indapamid indapamid
- kwas etakrynowy ethacrynic acid
- mannitol mannitol
- mersalyl mersalyl
- spironolakton spironolactone
- triametaren triametarene
- oraz związki pokrewne.

Wyjaśnienia:

1. Leki moczopędne podane bez uzasadnienia lekarskiego, zwłaszcza w dużych dawkach, mogą powodować wiele działań niepożądanych, a przede wszystkim prowadzą do poważnych zaburzeń elektrolitowych (hiponatremii, hipopotasemii i hipomagnezemii). Ponadto, w zależności od dawki leku i drogi jego podania, mogą być powodem nagłego spadku ciśnienia tętniczego, zaburzeń rytmu serca, bólów i zawrotów głowy, a także kurczów mięśniowych.
2. Z uwagi na bardzo częste próby sztucznego zmniejszania masy ciała w celu zakwalifikowania się do niższej kategorii wagowej komisje medyczne MKOl oraz właściwych międzynarodowych federacji sportowych zastrzegają sobie prawo do pobierania próbek moczu już w czasie ważenia zawodników, a nie tylko po zakończeniu zawodów.

E. Hormony peptydowe i glikoproteinowe oraz ich pokrewne:

1. Gonadotropina kosmówkowa (HCG, human chorionic
    gonadotropin, choriongonadotropina)
2. Kortykotropina (hormon adrenokortykotropowy, ACTH)
3. Hormon wzrostu (STH, somatotropina, human growth hormone)
4. Erytropoetyna (EPO).

Wyjaśnienia:

1. Gonadotropina kosmówkowa to hormon o działaniu anabolicznym, fizjologicznie wytwarzany przez łożysko, w śladowych ilościach powstający poza nim. W czerwcu 1994 r. uzgodniono metodykę jego oznaczania w ramach Komisji Lekarskiej MKOl. Obecnie norma wynosi 0-10 ng/ml, chociaż w zasadzie dotyczy ona kobiet. U mężczyzn bowiem stężenie HCG 2-3 ng/ml sugeruje możliwość choroby nowotworowej. Przekroczenie stężenia 10 ng/ml powoduje oczywiście dyskwalifikację zawodnika.
2. Stosowanie kortykotropiny jest obecnie traktowane jako równoważne z doustnym, domięśniowym lub dożylnym podaniem kortykosteroidów.
3. Zabronione jest stosowanie substancji uwalniających wymienione w pkt E 1-3 hormony.

§ 5.

Zakazane są następujące metody uznane za dopingowe:

A. Doping krwią

Metoda ta polega na stosowaniu krwi, preparatów krwiopochodnych lub erytropoetyny w celu innym niż uzasadniony cel leczniczy. Doping krwią polega na podaniu zawodnikowi w określonym czasie przed startem w zawodach krwi, czerwonych ciałek krwi lub preparatów krwiopochodnych zawierających krwinki czerwone. Preparaty takie mogą pochodzić od samego biorcy (autologiczne) lub innej osoby (nieautologiczne). Transfuzja dodatkowej krwi zwiększa wydolność fizyczną zawodników, zwłaszcza startujących w dyscyplinach wytrzymałościowych, jak biegi długodystansowe (maraton), wyścigi kolarskie czy biegi narciarskie, stwarzając nierówne szanse konkurentom.

B. Metody farmakologiczne, chemiczne i fizyczne

Zabronione są manipulacje farmakologiczne, chemiczne lub fizyczne, wykorzystujące substancje lub metody, które modyfikują bądź usiłują zmodyfikować stan i charakter próbek moczu pobieranych w kontrolach antydopingowych i prowadzą w konsekwencji do zmiany wyników testów. Przykładami omawianych manipulacji są: cewnikowanie, podmienianie lub fałszowanie moczu (pobieranego do kontroli), hamowanie wydalania nerkowego, np. przy użyciu probenecidu i pokrewnych substancji złożonych oraz poprzez podawanie epitestosteronu. Jeżeli stężenie epitestosteronu przekracza 200 ng/ml, wówczas laboratorium zawiadamia Podkomisję Kontroli Dopingu, która wdraża odpowiednie postępowanie.

§ 6.

Zabronione jest używanie następujących środków, jeżeli przepisy właściwych międzynarodowych federacji sportowych nie stanowią inaczej:

A. Alkohol

Jest zabroniony w niektórych dyscyplinach sportu, np. w łucznictwie, pięcioboju nowoczesnym, sportach motocyklowych (stałe badanie na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu na 45 min. przed startem), szermierce. Na żądanie związku sportowego mogą być wykonywane odpowiednie badania kontrolne. Są to przede wszystkim badania zawartości alkoholu w powietrzu wydechowym lub krwi. Spożywanie alkoholu prowadzi do najczęściej spotykanego w Polsce typu uzależnienia (zarówno psychicznego, jak i fizycznego).

B. Marihuana

Jest zabroniona w niektórych dyscyplinach sportu. Testy na jej obecność mogą być wykonywane na żądanie związku sportowego. Podobnie jak haszysz marihuana jest składnikiem konopi. Długotrwałe nadużywanie marihuany prowadzi do wystąpienia psychoz toksycznych.

C. Środki znieczulające miejscowo

Stosowanie środków znieczulających miejscowo w postaci zastrzyków jest dozwolone pod następującymi warunkami:

a. wykorzystywane są takie środki, jak bupiwakaina, prokaina, karbokaina, lidokaina i inne związki pokrewne z wykluczeniem kokainy,
b. stosowane są wyłącznie miejscowo lub dostawowo,
c. stosowane są wyłącznie w wyniku wskazań lekarskich (a wszystkie ich szczegóły, w tym rozpoznanie, dawka i sposób zastosowania, zostaną natychmiast przekazane na piśmie do Podkomisji Kontroli Dopingu).
Stosowanie tzw. blokad stawów, bez uzasadnionych wskazań lekarskich, powoduje zniesienie istotnej reakcji alarmowej, jaką jest ból, a to przyczynia się do częstych i groźnych kontuzji, np. w siatkówce, koszykówce, wioślarstwie, a zwłaszcza w piłce nożnej i boksie.

D. Kortykosteroidy

Stosowanie kortykosteroidów jest zabronione, z wyjątkiem ich podania miejscowego (w wyniku wskazań laryngologicznych, okulistycznych lub dermatologicznych), w inhalacji (astma, alergiczny nieżyt nosa) oraz wstrzyknięć miejscowych i dostawowych. Każdorazowe ich zastosowanie należy zgłosić do Podkomisji Kontroli Dopingu lub lekarzowi zawodów.

E. Beta-adrenolityki (beta-blokery)

- Beta-adrenolityki reprezentują następujące przykłady:
- acebutolol
- alprenolol
- atenolol
- labetalol
- metoprolol
- nadolol
- oksprenolol
- propranol
- sotalol
- oraz inne związki pokrewne.

Od 1993 r. beta-adrenolityki znajdują się w grupie środków, których stosowanie podlega ograniczeniom. Stosowanie ich jest zakazane m.in.:
w łucznictwie, strzelectwie, biathlonie, pięcioboju nowoczesnym, saneczkarstwie, skokach narciarskich, nurkowaniu. W innych dyscyplinach sportu testy na obecność tych leków wykonywane będą na wniosek związków sportowych, a kompetentnym podmiotem do podjęcia decyzji w tej sprawie jest Podkomisja Kontroli Dopingu.

§ 7.

1. W zamieszczonych w § 4-6 listach podano przykłady różnych środków dopingujących w celu przedstawienia poszczególnych klas zabronionych środków farmakologicznych lub metod uznanych za dopingowe. Jeżeli nie postanowiono inaczej, stosowanie każdej z substancji - także w celach leczniczych - należącej do zabronionych klas (grup) jest przekroczeniem przepisów antydopingowych, również wówczas, gdy substancje te nie są wymienione wśród przykładów.

2. Sam fakt stwierdzenia przez laboratorium obecności substancji należącej do którejkolwiek klas (grup) zabronionych, bez względu na jej ilość, wykrytej podczas kontroli przeprowadzonej na zawodach lub poza nimi, stanowi wykroczenie dopingowe, niezależnie od drogi, jaką substancja została podana, i stanowi podstawę do wszczęcia odpowiedniego postępowania w stosunku do zawodnika oraz osób uczestniczących w podaniu zabronionego środka.